Poemat iście egoistyczny

Chcesz mnie. Wiem, że chcesz. Widzę, jak na mnie patrzysz, kiedy przechodzę.

Nie- nie jestem zgrabna, nie mam zbyt wiele wdzięku, zmysłowość odchodzi w niepamięć, kiedy mnie podglądasz.

Widzisz we mnie wszystko inne. Tysiące barw, setki nut. Wiesz, że dotykiem budzę wiosnę. Pachnę łąką, śpiewem ptaków. Kiedy zamkniesz oczy potrafisz przywołać odgłos mojego śmiechu.

Kochasz każdy mój gest, każdy dotyk, który nie różni się niczym, od muśnięcia wiatru. Wodzisz wzrokiem za samym wspomnieniem mojej postaci.

Wstajesz z krzesła, aby zobaczyć spirale w nieładzie spływające na moje ramiona. Niemo śpiewasz poematy stojąc nocami pod moim oknem, ślesz bukiety, których adresata nawet się nie domyślam. Wielbisz mnie… i słusznie!

Kiedy przez przypadek nasze spojrzenia natkną się na siebie – zawstydzony odwracasz wzrok. Dostrzegasz w moim błękicie wszelkie tajemnice morza, zachody słońca, noce i dnie. Czasem, kiedy mróz złapie mnie w drodze, marzysz o ogrzaniu zarumienionej twarzy.

Siedząc na fotelu podziwiasz niezgrabność graniczącą z zamierzonym błędem, każde potknięcie dodaje mi uroku.

Widzisz we mnie wszelkie cudy świata, kiedy siedzę z przyjaciółmi na łące. Twoje zmysły wariują, gdy biegam po trawie. Przyglądasz się moim potarganym spodniom, kolorowej koszulce i wiesz, w co ubierają się anioły.

Jestem wspaniała! Oj tak!

Doceniasz każde wypowiedziane słowo, które bacznie zapisujesz w dzienniku własnej pamięci. Dla Ciebie każde moje zdanie staje się życiową mądrością. Setki myśli zalewają Twoją głowę, kiedy zmarszczę czoło. Mieszasz zachwyt z niepewnością. Chciałbyś każdą nić mojego niepokoju zwinąć w kłębek zapomnienia.

Kiedy wchodzę rano na salę nie dostrzegasz mojego zmęczenia. Mógłbyś godzinami rozmyślać o tym, jak wyglądają moje sny. Tak nie wypada!

Każdy dzień, z którego tak bardzo się cieszę sprawia, że chcesz zatrzymać czas, abym tylko trwała.

Raz otarliśmy się ramionami na korytarzu. To był Twój najszczęśliwszy dzień. Przez tygodnie rozmyślałeś o dotyku mojej delikatnej skóry. Wspomnienie mojego oddechu sprawia, że gubisz się w zamieci podekscytowania. Wzbudzam w Tobie wulkan emocji, gdy poprawiam opadające na twarz, niezdarne kosmyki.

Kiedy mnie wspominasz, słyszysz uderzenia własnego serca i marzysz, aby biło podobnie jak moje. Wielbisz mnie, nie, Ty mnie wręcz wyznajesz! To oczywiste.

 Nie potrafisz wyobrazić sobie, aby ktoś mógł mnie poskromić. Doskonale wiesz, że dzikość zamknięta w mojej osobie wymaga wolności. To dlatego dla Ciebie jestem pasją. Natchnieniem staję się ilekroć dostrzeżesz we mnie krztę zamyślenia.

Dla mnie policzysz wszystkie gwiazdy.

Przestudiowałeś mnie całą. Wyobraziłeś mnie sobie na milion sposobów. O niektórych nie chcę nawet wiedzieć! Mimo to jestem dla Ciebie tajemnicą.  Łąką, na której rosną setki stokrotek, niebem, którego nie rozumiesz, muzyką, którą w Tobie wzbudzam, magią, w którą dotąd nie wierzyłeś, deszczem, który pokochasz, morzem, które pochłania wszelkie Twoje myśli, aniołem, którego nieudane portrety widywałeś całe życie, mądrością, którą chciałbyś ogłosić całemu światu, niepodważalną księżniczką bajkowego królestwa, wyrazem na papierze i słowem wypowiedzianym na głos.

Oto kim jestem. I kropka.

Jeśli chcesz zostawić swój ślad- przywal w monitor!

Kopnij
Zobacz, co z tego wyszło